Στην χώρα που ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα, τα πάντα έχουν χάσει το νόημα τους, γιατί όχι και οι καταλήψεις; Οι καταλήψεις σκοπό είχαν να βοηθήσουν τους μαθητές να διεκδικούν τους στόχους τους όταν ο διάλογος θα έχει στερέψει ή όταν θα ήθελαν να τον προκαλέσουν (τον διάλογο) τραβώντας την προσοχή στους μεγαλύτερους (που παραδοσιακά τείνουν να υποτιμούν τους μικρότερους). Θα ήταν το έσχατο μέσο και όχι το πρώτο, στο οποίο έχουν πια αναδειχθεί. Θα ήταν εργαλείο που θα το χρησιμοποιούσαν σπάνια και όχι πατσαβούρι για καθημερινό σκούπισμα.

Όμως στα χρόνια που πέρασαν, η κοινωνία μας αποχαυνώθηκε μέσα στον ευδαιμονισμό και την ανάπτυξη, οι αγώνες ατόνησαν, πρώτον διότι είχες λίγα σοβαρά και σπουδαία πράγματα να διεκδικήσεις και δεύτερον, ακόμα και αν είχες κάτι προς διεκδίκηση, το «καθάριζε» ο συνδικαλιστής της γειτονιάς σου εύκολα και γρήγορα με αντάλλαγμα μερικούς ψήφους!  Τα αιτήματα που  ξεκίνησαν μια εποχή ως κρίσιμα με το γνωστό «ψωμί - παιδεία – ελευθερία», έγιναν εθιμοτυπικά και κατάντησαν στο «ψωμί – μπριζόλα – κόκα κόλα». Μπροστάρηδες  σε αυτή την «φαιδρότητα» ήμασταν εμείς, οι ενήλικες, το διαχρονικό παράδειγμα προς μίμηση. Τα παιδιά ακολούθησαν μοιραία την πορεία μας και κάπως έτσι οι καταλήψεις απαξιώθηκαν από την κακή χρήση. Από γεγονός μιας κάποιας σπουδαιότητας, έγιναν το φθινοπωρινό μαθητικό έθιμο κάθε χρονιάς.

Δεν είναι όμως ελάσσονος σημασίας η ανάγκη οι μαθητές να μάθουν να αγωνίζονται για τα πιστεύω τους. Αυτή είναι η ηλικία που δημιουργούμε σκεπτόμενους, δραστήριους  πολίτες και όχι παθητικούς καρπαζοεισπράκτορες! Ζούμε σε μια εποχή που για ακόμα μια φορά αυτά που πρέπει να διεκδικήσουμε είναι κρίσιμα για το μέλλον μας. Ο «εχθρός» αυτή τη φορά δεν είναι τόσο ορατός και εμφανής, δεν είναι ο φασίστας που σε δυναστεύει, ούτε ο δίπλα ιμπεριαλιστής που εισέβαλε στην χώρα σου. Εχθρός είναι η ισοπέδωση, η ραθυμία η έλλειψη μακροπρόθεσμων στόχων. Είναι η απαξίωση των θεσμών και τελικά η εσωτερική μας συμφιλίωση με τον ωχαδερφισμό. Αυτά είναι πολύ πιο επικίνδυνα για το μέλλον μας και οι νέοι θα κληθούν να τα αντιμετωπίσουν γιατί θα τα βρουν μπροστά τους .

Το σωστό είναι να μάθουμε ξανά από την αρχή στους μαθητές μας πως γίνονται οι αγώνες, τι σημαίνει διεκδικώ, τι σημαίνει συζητάω, τι σημαίνει προτείνω και επιχειρηματολογώ. Είναι ένα κομμάτι της παιδείας που πρέπει να έχουν οι μαθητές μας και δεν πρέπει να το παραβλέπουμε. Πρέπει ξανά να τους εξηγήσουμε τον ρόλο του δεκαπενταμελούς και των οργάνων που καλούνται κάθε χρόνο να εκλέξουν. Ότι οι υποχρεώσεις τους δεν τελειώνουν στην διοργάνωση εκδρομών και πάρτι, να μάθουν να έχουν υπεύθυνα όργανα και κατ’ επέκταση να αποκτήσουν εμπιστοσύνη σε αυτά . Αυτό θα γίνει με τη παρότρυνση και τη βοήθεια των καθηγητών και των γονέων. Θα δώσουν ρόλο και λόγο στους μαθητές, θα τους καλέσουν σε συζήτηση γύρω από τα προβλήματα της παιδείας θα τους ακούσουν και θα τους προτείνουν τρόπους δράσης.

Θέλω να καταλάβει ο αναγνώστης τι εννοώ, οπότε θα το κάνω λιανά. Για παράδειγμα έχουν πρόβλημα οι μαθητές όπως λένε με την λειτουργία της τράπεζας θεμάτων. Πρώτα θα πρέπει να γίνει συζήτηση στο 15μελές και να τεκμηριωθούν οι ενστάσεις επί του θέματος. Μετά να γίνει συζήτηση με τους καθηγητές και να ανταλλάξουν απόψεις. Τελειώνοντας, θα πρέπει να έχουν βγει κάποια συμπεράσματα υπέρ ή κατά του θέματος. Τα συμπεράσματα αυτά να μαζεύονται ανά σχολείο και να περνάνε προς συζήτηση σε ένα κεντρικό (πανελλήνιο) όργανο των μαθητών. Ανοίγω παρένθεση  (πανελλήνιο συντονιστικό των μαθητών δεν έχει θεσμοθετηθεί και εκεί βρίσκουν πρόσφορο έδαφος και πατάνε οι «καλοθελητές» των κομμάτων για να υποκινούν τους μαθητές κατά το δοκούν. Για μένα θα πρέπει να υπάρξει τέτοιο όργανο ειδικά για να συντονίζει θέματα παιδείας ή δράσεων πανελλήνιας εμβέλειας) κλείνει η παρένθεση. Το κεντρικό αυτό όργανο των μαθητών θα συζητήσει το θέμα με το αρμόδιο υπουργείο και τα συμπεράσματα θα ανακοινώνονται στην μαθητική κοινότητα. Από εκεί και πέρα και εάν οι μαθητές κρίνουν ότι το ζήτημα είναι πολύ σοβαρό και δεν πείθονται, μπορούν να περάσουν σε δράσεις όπως οι καταλήψεις. Όμως τότε, οι καταλήψεις θα έχουν κύρος και θα αποτελούν μέσο πίεσης και όχι εθιμοτυπία

Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ» 14/11/2014